domingo, 30 de octubre de 2011

Cazador y presa

Sabías desde el principio que esto iba a acabar así. Sólo tenías que esperar, ir ganándome poco a poco. Cabrón, ya desde el primer día sabías que me tenías, que solamente era cuestión de tiempo y paciencia. Tiempo, y paciencia. Y tú has tenido mucho de los dos, pero sobre todo de lo segundo. Si es que estás hecho todo un depredador. Pero eso sí, te reconozco que eres un depredador muy salao. Con tus coqueteos, tus sutiles piropos y tus roces fortuitos. Tus detalles, tus sonrisas en el momento justo, o tus miradas que prometían tanto sin decir nada. Y yo tonta. Porque no he sabido verlo. O no, miento. Claro que lo veía, y puede que en el fondo también lo supiese desde la primera vez que te fijaste en mí. Que ya estaba perdida desde que me puse en tu punto de mira. Que acabaría aquí, en tu cama, con toda mi ropa decorando tu cuarto de moderno, haciendo juego con los vinilos que cuelgan de la pared y con el piercing de tu ceja.
Y ahora es cuando me pregunto qué más da. Qué más da que me sienta tonta, idiota e imbécil. Qué más da que tenga miedo. Porque sí, tengo miedo, miedo de haber caído en esta trampa que has tendido especialmente para mí. De haber caído tan a dentro que ya no puedo salir. Miedo de que te hayas salido con la tuya, que ya tengas lo que querías y ahora sea yo la que no va a tener lo que quiere.
¿Qué me has hecho? Ahora ya no sé ni qué es lo que quiero...

jueves, 20 de octubre de 2011

sábado, 15 de octubre de 2011

¿Por qué lo hiciste si sabías que podías romperme?

"Tot allò que toques acaba trencat, ho destroces sense poder evitar-ho. No estàs fet per tenir res de valor, impossible, mai ho aprecies i finalment es converteix en simple brossa. Ho senc, però aquesta volta l'has cagat, has trencat una cosa que tenia cor, saps? aquesta volta m'has fet mal a mí. Per això ho senc, perquè s'ha acabat, s'ha acabat el defensar-te, el disculpar-te, no més".

domingo, 9 de octubre de 2011

Así empezó todo.


La Habana Vieja. Allí empezó todo. Con sus callejuelas estrechas, sus barrios vivos y sus plazas que olían a intrigas. Con sonrisas que escondían sus propias historias, con miradas furtivas y saludos compadre. Con una niña que se creía mujer.
Así empezó todo.


sábado, 1 de octubre de 2011

Acosta't. I jo hi vaig anar, seguint els seus ulls com un naufrag el seu far. I vaig entrar al llit. I en ella. Dur i suau. I els llançols se'ns pegaven com els seus cabells a la meva pell. Fins al fons, sense parar.